हेच तर प्रेम असतं. . .

बाप्पा

परवा भेटला बाप्पा, जरा वैतागलेला वाटला
दोन क्षण दम खातो म्हणून माझ्या घरी टेकला
उंदीर कुठे पार्क करू? लॉट नाही सापडला
मी म्हंटलं सोडून दे, आराम करू दे त्याला
तू पण ना देवा, कुठल्या जगात राहतोस?
मर्सिडिसच्या जमान्यात उंदरावरून फिरतोस
 
मर्सिडिस नाही निदान नॅनो तरी घेऊन टाक
तमाम देव मंडळींमधे भाव खाऊन टाक
इतक्या मागण्या पुरवताना जीव माझा जातो
भक्तांना खूष करेपर्यंत माझा जीव दमतो
काय करू आता सारं मॅनेज होत नाही
पूर्वीसारखी थोडक्यात माणसं खूषही होत नाहीत
 
इमिग्रेशनच्या रिक्वेस्ट्सने सिस्टिम झालीय हँग
तरीदेखील संपत नाही भक्तांची रांग
चारआठ आणे मोदक देऊन काय काय मागतात
माझ्याकडच्या फाइल्स नुसत्या वाढतच जातात
माझं ऐक तू, कर थोडं थोडं डेलिगेशन
मॅनेजमेंटच्या थिअरीमधे मिळेल सोल्यूशन
एमबीएचे फंडे तू शिकला नाहीस का रे?
डेलिगेशन ऑफ ऑथॉरिटी ऐकलं नाहीस का रे?
 
असं कर बाप्पा एक लॅपटॉप घेउन टाक
तुझ्या सार्या दूतांना कनेक्टिव्हिटी देऊन टाक
म्हणजे बसल्याजागी काम होईल धावपळ नको
परत येऊन मला दमलो म्हणायला नको
माझ्या सार्या युक्त्यांनी बाप्पा झाला खूष
माग म्हणाला हवं ते, एक वर देतो बक्षीस
सीईओची पोझिशन, टाऊनहाऊसची ओनरशिप
इमिग्रेशनदेखील होईल लवकर मग ड्युअल सिटिझनशिप
 
मी हसलो उगाच, म्हंटलं, देशील ते मला हवं
म्हणाला मागून तर बघ, बोल तुला काय हवं?
‘पारिजातकाच्या सड्यात हरवलेलं अंगण हवं'
‘सोडून जाता येणार नाही अस एक बंधन हवं’
‘हवा आहे परत माणसातला हरवलेला भाव’
‘प्रत्येकाच्या मनाच्या कोपर्यात थोडासा शिरकाव’
‘देशील आणून परत माझी हरवलेली नाती’
‘नेशील मला परत जिथे आहे माझी माती’
‘इंग्रजाळलेल्या पोरांना थोडं संस्कृतीचं लेणं’
‘आईबापाचं कधीही न फिटणारं देणं’
‘कर्कश्श वाटला तरी हवा आहे ढोलताशांचा गजर’
‘भांडणारा असला तरी चालेल पण हवा आहे शेजार’
‘यंत्रवत होत चाललेल्या मानवाला थोडं आयुष्याचं भान’
देशील का रे बाप्पा माझ्या पदरात एवढं दान?
 
“तथास्तु” म्हणाला नाही, सोंडेमागून नुसता हसला
सारं हाताबाहेर गेलंय पोरा, “सुखी रहा” म्हणाला

जिवलग मित्र

हाच तर जिवलग मित्र असतो...

कोल्ड ड्रिंक मधे दारू मिसळवतो

टाईट झाल्यावर उशिरा रात्री घरी सुखरूप सोडतो

१ दिवस फोन नहीं केला तर रागवतो

फोन केला तरीही शिव्या घालतो

समोरून एखादी फाकडू पोरगी जात असेल तर

तिच्या समोर मस्त पोपट करतो

कॉलेज ला आल्यावर पहिला कॉल आपल्याला करतो

कुठे आहेस म्हणुन विचारतो

पिकनिक ला जाताना

आई बाबांना हाच तर मस्का लावायला कामी येतो

बाइक वरून पडलो की सगळे हसत असताना

धावत येउन उचलतो

आपण विसरलो तरीही

वाढदिवशी १२ वाजता बरोबर मेसेज करतो

परिक्षेच्या वेळी

सुपरवायज़रला घाल चुलीत म्हणुन सप्प्लिमेंट हातात देतो

काही चुकले तर ओरडतो

गरज असेल तर कान पीळतो

इतर मित्रांच्या तुलनेत

आपली जास्त काळजी घेत असतो

हाच असतो जो

आपल्या कली रूपी आयुष्याला फुलवत नेत असतो

हाच असतो जो

आपल्या कृष्ण-धवल आयुष्यात रंगांची उधलन करत असतो

दुखात असताना.. जवळ येउन काय झाल..? म्हणुन विचारतो

आपण नजर खाली करून काही नाही म्हणुन त्याला टाळतो

आपल्या डोळ्यात बघून

काय रे एवढा परका झालो का..? असा उलट प्रश्न करतो

सुखात हक्काने पार्टी मागणारा

आणि दुखात रडायला खांदा देणारा हाच तर जिवलग मित्र

काँलेज म्हणजे तरुणाइ

काँलेज म्हणजे तरुणाइचं
गाव असत...
प्रत्येक तरुणांच्या मनात
कोरलेलं एक नाव असत...

हेच गाव कधीतरी
जाग होत..
आठवणीँच्या हिदोँळ्यावर
झेपु पाहत..

काँलेजच्या कट्यावरुन रोज
हिरवळ जायची..
ती पाहण्यासाठी पोरांची
चंगळ मग उडायची..

लायब्ररीमध्ये अभ्यास करायची
फक्त एक ट्रीक होती..
शांततेत नजर मिळवीण्याची ती
एक टेकनीक होती..

Phy. चे सर शिकवायचे
Law न्युटनचे..
इकडे मुलांचे
खेळ.., फुल्ली गोट्यांचे...!

केमिट्रीच्या प्राकटीकलला
मुलीँचाच Basis...
कोण करतय मग
Qualitative analesis...!

I.T शिकवायला एक
मिस होती..
सर म्हणायचे आमच्या
काँलेजमध्ये तीच एक पिस होती..

ENG. च्या मँडमची होती
वेगळीच अदा..
आणि PHY. शिक्षक तीच्या
भुगोलावर फिदा...

वर्गात असली 40 कार्टी
तरी हजेरी 80 ची लागयची..
मित्रांची मित्रता यातुनच
तर दिसुन यायची..!

EXAM hall l ची सेटिँग
आम्हीच करायचो..
त्यातुनच तर मार्काँची,
बेरीज आम्ही करायचो...

काँलेच्या आठवणिँना
शब्द अपुरे पडतात..
पण त्याच आठवणीँनी
आता.., डोळे मात्र पाणवतात...!

कॉलेज

कॉलेज
Syllybus जरा जास्तच आहे
दर वर्षी वाटतो...
Chapters पाहून Passing चा
Problem मनात दाटतो...

तरी lectures चालू राहतात
डोक्यात काही घुसत नहीं....
चित्र-विचित्र figures शिवाय
Board वर काहीच दिसत नाही....

तितक्यात कुठून तरी Function ची
Date जवळ येते...
Sem मधले काही दिवस
नकळत चोरून नेते...

नंतर lecturers Extra घेउन
भरभरा शिकवत राहतात...
Problems Example Theory सांगून
Syllybus लवकर संपवू पाहतात...

पुन्हा हात चालू लागतात...
मन चालत नाही....
सरांशिवाय वर्गामध्ये
कुणीच बोलत नाही...

Lectures संपून Submission चा
सुरु होतो पुन्हा खेळ..
journal Complete करण्यामध्ये
फार फार जातो वेळ...

चक्क डोळ्यांसमोर Syllybus
चुटकी सरशी sampun जातो..
'PL's मध्ये वाचून सुद्धा
Paper काबर सो...सो..च जातो?????

dedicated to someone very special....
माझं स्वप्न . ....

मी पाहिलेलं न माझ्या मनाला आवडलेलं
माझं एक स्वप्न आहे
तू जीवनात यशस्वी व्हावास आणि
तुझ्या यशात माझं यश सामावून घ्यावस

तुझ्या त्या यशाला
सीमा कुठल्याच नसतील
कारण,
तुझ्या आधी जाऊन
मी त्या पुसल्या असतील

प्रयत्न करताना
तू कधीतरी थकशील
पण कंटाळा हि विसरशील
कारण,
दुःखाचे घाट मी पेलीन
आणि तुझ्या वाटेत
सुखाच्या पायघड्या अंथरीन

माझ्या मूळे यशाकडे
तू कधी दुर्लक्ष केलास
तर
तुझ्या जीवनातून
आपोआप बाजूला होईन
आणि तुझा मार्ग सुकर करीन

कारण
आयुष्यात एकाच स्वप्न आहे
तू यशस्वी व्हावस
आणि तुझ्या यशात
माझं यश सामावून घ्यावस.

- माधुरी पाटील

भरल्या नयनांना सावरल हातानं
दाटल्या ह्रदयाला शांत केल ओठान
तुझ्या आठवणीना मानवलं मनानं
जीवन प्रवाहाला विचारण शमवल
तुझ्या प्रेमळ नजरेन मला फसवल

-माधुरी पाटील

विधिलिखित . ....

पाण्यांनी गच्च ओथांबलेले ढग माझ्याही झोपडीवर कधी जमा झाले होते ,

पण अगदी अनपेक्षित वाऱ्याचा झोका आला ,अन.. ते ढग माझ्या शेजारच्या काट्यांवर बरसले

त्या काट्यांना हि आता बहार आलाय ,टोचून टोचून तर त्यांनी कहर केलाय पण....?

माझा रोष त्या काट्यांवर नाही... काटे शेवटी बोचनारच...

माझा रोष त्या वाऱ्यावर हि नाही वारे शेवटी वाहणारच

रोष माझा नशिबावर आहे

पण..............

विधिलिखित अखेरीस घडणारच. ... .

- माधुरी पाटील