खंत.....

एकेकाळचे स्वराज्याचे शिलेदार आम्ही,
शिवबाच्या राज्याचे चाकर आम्ही....
गेली राजेशाही, आली लोकशाही,
झालो नेत्यांच्या ताटाभोवतीचे मांजर आम्ही....

हरवलेय ती सकाळची प्रार्थना,
'कराग्रे वस्ते लक्ष्मी' म्हणत सुरु व्हायचा दिनक्रम...
बोलतो आता, तुझमे रब दिखता है,
बस्स....तुम और हम......

ती एकत्र कुठुम्बे पाहण्यात येतच नाहीत...
आजी-आजोबांच्या राम-कृष्ण कथा येकताना मुले दिसतच नाहीत....
विडिओ-गेम, एडियट बॉक्स ने पुरती वाट लावलेय.....
काडीची ना अक्कल नि जाड भिंगाचा चष्मा लागलाय.....

तरुणाईची देशभक्ति, देशप्रेम कमी झालय,
त्याची जागा भलत्याच प्रेमाने घेतलेय....
गुंडगिरी करून जो तो शेर बनायला बघतोय,
अफु, चरस, गांजाचा झुरका घेत मरणाला मात्र कवटाळतोय....

सांस्कृतिक सनांचे दिवस आता संपलेत,
'वाजवा रे...' बोलून डिजेच्या तालावर जे ते नाचू लागलेत....
शहानपणा शिकविनारे वेडे ठरलेत,
वेडेपणा करणारे आपलीच लाल करू लागलेत....

'जय किसान' चा नारा फ़क्त निवडनुकांआधी दिसतोय,
हाय! हाय! करत शेतकरी येथला मरतोय....
ना कुणाला खंत.....का नाही माणुसकीची जाण???
जिवंत ह्या मुडदयांना तरीही वाटतेय का स्वताची शान...???