स्वप्नातला संसार ...

दारु ची गोष्ट

दारु काय गोष्ट आहे,मला अजुन कळली नाही

कारण प्रत्येक पीणारा म्हणतो,मला काहीच चढली नाही

सर्व सुरळीत सुरु असताना,लास्ट पॅकपाशी गाडी अडते

दर पार्टीच्या शेवटी,ऐक क्वार्टर कमी पडते ::)

पीण्याचा प्रोग्राम म्हणजे जणु,वीचारवंतची गोलमेज परीषदच भरते

रात्री दीलेला शब्द प्रत्येकजण,सकाळच्या आत विसरते,

मी इतकीच घेणार असा,प्रत्येकाचा ठरलेला कोटा असतो

पॅक बनवनारा त्यदिवशी,जग बनवनार्या पेक्षा मोठा असतो

स्वताच्या स्वार्थासाठी,प्यायच्या आग्रहाचा कार्यक्रम घडते

दर पार्टीच्या शेवटी,ऐक क्वार्टर कमी पडते :o

पीण्याचा कार्यक्रम पीणार्याऐला,दरवेळेस नवीन पर्व असते

लोकांना अकँडेमीक्सपेक्षा पीण्याचा,क्षमतेवर गर्व असते

आपण हीच घेतो म्हणत,ऐकमेकाचे ब्रँडप्रेम जागवतात

वेळ आली आणि पैसा नसला की,देशीवरही तहान् भागवतात

शेवटी काय दारु दा‍रु असते,कोणतीही चढते

दर पार्टीच्या शेवटी,ऐक क्वार्टर कमी पडते >:(

पीणार्या मध्ये प्रेम हा,चर्चेचा पहीला वीषय आहे

देवदासचे खरे प्रेम पारो की दारु,मला अजुन संशय आहे

प्रत्येक पॅकमागे तीची,आठवण दडली असते

हा बाटलीत बुडला असतो,ती चांगल्या घरी पडली असते

तीच्या आठवणीत थर्टीची लेवल,लगेच सिक्स्टीला भीडते

दर पार्टीच्या शेवटी,ऐक क्वार्टर कमी पडते ;D

चुकुन कधीतरी गंभीर,वीषयावरही चर्चा चालतात

सर्वेजण मग त्यावर,P.HD. केल्यासारखे बोलतात

प्रत्येकाला वाटतेकी,त्यालाच यामधले जास्त कळते

ग्लोबल वार्मिंगची चर्चा,गावच्या पोटनीवडणुकीकडे वळते

जसा मुद्दा बदलतो,तसा आवाज वाढते

दर पार्टीच्या शेवटी,ऐक क्वार्टर कमी पडते :-[

फेकणे, मोठोपणा दाखवणे याबाबतीत् यांच्यासारखा हात नाही,

ऐरवी सींगल समोसा खाणारा गोष्टीत पीझ्झाशीवाय् खात नाही,

पैशे काय आहे ते फक्त खर्च करासाठीच असतात,

पॅकजवळ झालेली अशी गणिते सकाळी चहाच्या कटींगपाशी फसतात,

रात्री थोडी जास्त झालीमग त्याला कळते,

दर पार्टीच्या शेवटी,ऐक क्वार्टर कमी पडते... 8)

यांच्यामते मद्यपाण हा,आयुष्याचा महत्वाचा पार्ट आहे

बीयर पीण्यामागे सायन्स,तर देशी पीण्यामागे आर्ट आहे

यामुळे धीर येते ताकत येते,यात वेगळीच मजा असते

आयुष्याभराचा मावळा माणुस,त्या क्षणी राजा असते

याच्यामुळे आपल्याला घराच्याचिवड्याचे महत्व कळते

दर पार्टीच्या शेवटीऐक क्वार्टर कमी पडते... :'(

कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही

" रिस्क "
दारु पिताना मी कधीच रिस्क घेत नाही
मी संध्याकाळी घरी येतो तेव्हा बायको स्वयंपाक करत असते,
शेल्फमधील भांड्यांचा आवाज बाहेर येत असतो,
मी चोरपावलाने घरात येतो,
माझ्या काळ्या कपाटातून बाटली काढतो,
शिवाजीमहाराज फोटोतून बघत असतात,
या कानाचा त्या कानाला पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही .... ||१||
वापरात नसलेल्या मोरीतल्या फळीवरुन मी ग्लास काढतो,
पटकन एक पेग भरुन आस्वाद घेतो,
ग्लास धुवून पुन्हा फळीवर ठेवतो,
अर्थात बाटलीही काळ्या कपाटात ठेवतो,
शिवाजीमहाराज मंद हसत असतात,
स्वयंपाकघरात डोकावून बघतो,
बायको कणीकच मळत असते,
तरी या कानाचा त्या कानाला पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही .... ||२||
मी : जाधवांच्या मुलीच्या लग्नाचं जमलं का गं?
ती : छे! दानत असेल तर मिळेल ना चांगलं स्थळ!
मी परत बाहेर येतो, काळ्या कपाटाच्या दाराचा आवाज होतो,
बाटली मात्र मी हळूच काढतो,
वापरात नसलेल्या मोरीतल्या फळीवरुन मी ग्लास काढतो,
पटकन एक पेग भरुन आस्वाद घेतो, बाटली धुवून मोरीत ठेवतो,
काळा ग्लास पण कपाटात ठेवतो,
तरी या कानाचा त्या कानाला पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही .... ||३||
मी : अर्थात जाधवांच्या मुलीचं अजून काही लग्नाचं वय झालं नाही..
ती : नाही काऽऽय! अठ्ठावीस वर्षांची घोडी झालीये म्हणे..
मी : (आठवून जीभ चावतो) अच्छा अच्छा ...
मी पुन्हा काळ्या कपाटातून कणीक काढतो,
मात्र कपाटाची जागा आपोआप बदललेली असते,
फळीवरुन बाटली काढून पटकन मोरीत एक पेग मारतो,
शिवाजी महाराज मोठ्ठ्याने हसतात,
फळी कणकेवर ठेवून, शिवाजीचा फोटो धुवून मी काळ्या कपाटात ठेवतो,
बायको गॅसवर मोरीच ठेवत असते,
या बाटलीचा त्या बाटलीला पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही .... ||४||
मी : (चिडून) जाधवांना घोडा म्हणतेस? पुन्हा बोललीस तर जीभच कापून टाकीन!
ती : उगीच कटकट करु नका... बाहेर जाऊन गप पडा...
मी कणकेमधून बाटली काढतो, काळ्या कपाटात जाऊन एक पेग मळतो,
मोरी धुवून फळीवर ठेवतो,
बायको माझ्याकडे बघून हसत असते,
शिवाजीमहाराजांचा स्वयंपाक चालूच असतो,
पण ह्या जाधवांचा त्या जाधवाना पत्ता लागत नाही,
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही .... ||५||
मी: (हसत हसत) जाधवांनी घोडीशी लग्न ठरवलं आहे म्हणे!
ती: (ओरडून) तोंडावर पाणी मारा!!
मी परत स्वयंपाकघरात जातो, हळूच फळीवर बसतो,
गॅसही फळीवरच असतो..
बाहेरच्या खोलीतून बाटल्यांचा आवाज येतो,
मी डोकावून बघतो ... बायको मोरीत दारूचा आस्वाद घेत असते,
ह्या घोडीचा त्या घोडीला पत्ता लागत नाही,
अर्थात शिवाजी महाराज कधीच रिस्क घेत नाहीत..
जाधवांचा स्वयंपाक होईपर्यंत्...मी फोटोतून बायकोकडे बघून हसत असतो...
कारण मी कधीच रिस्क घेत नाही...||६||

असं तुझं प्रेम असावं...

गाभुळलेल्या चिंचेसारखं आंबटगोड ,

असं तुझं प्रेम असावं ,

तुझ्या नुसत्या आठवणीनेसुद्धा ,
मनात चैतन्य फुलून यावं...........

मऊ दुलईतल निष्पाप बाळ ,
तसं तुझं प्रेम असावं ,
डोळे मिटून विश्वास ठेवावा ,
असं तुझं वागणं असावं ...........

सख्याची मुरली राधेसाठी ,
असं तुझं प्रेम असावं ,
एकमेकांच्या हृदयातल,
शब्दांशिवायच कळावं.........

शांत डोहातले संथ ढग ,
असं तुझं प्रेम असावं ,
माझ्याही डोळ्यात प्रतिबिंब ,
फक्त तुझंच दिसावं.........

चकोरासाठीचं चांदणं ,
असं तुझं प्रेम असावं ,
तुझ्याशिवाय जगणं माझं ,
अशक्यच होऊन जावं ..........

निरांजनातली पवित्र ज्योत ,
तसं तुझं प्रेम असावं ,
लवलेश नसावा वासनेचा ,
आणि तरीही आपण एकरूप असावं ......................

माधुरी...........

नुकतीच आमची भेट झाली...!

नुकतीच आमची भेट झाली...!

मनातील शेवटची ईछा पुर्ण झाली
खुप सुदर दिसत होती ती आज
वर्णन तरी करु तिच मी
जे कधी मला जमलच नाही.

आज नेमकी तिने तेच विचारल
मी आज कशी दिसते?
सागु तरी काय आता तिला,
हा विचार करता-करताच वेळ निघुन गेला.

पुन्हा समोर असताना काही बोलू शकलो नाही
तिने आजही तेव्हढा वेळ मला दिलाच नाही
नतर खुप काही सुचल,
पण एकायला ती मात्र थाबलीच नाही

करु तरी काय माझ्या या मनाला?

मन आता मात्र त्रास देऊ लागले
सारख समोर तीला घेऊन आठवू लागले
पुन्हा जुण्या आठवणी आठवून,
ते ढसा-ढसा रडू लागले

विसरलो होतो तूला,
मग का भेट्लीस मला.
आता तूच साग,
कस समजाऊ माझ्या वेड्या मनाला?

तु नसताना कसे पाहु एकट्याला
तु नसताना कसे समजाऊ या मनाला
आता तरी नको जाऊस दुर
मझ्यासाठी नव्हे, माझ्या मनासाठी तरी,
समजव तुझ्या कठोर मनाला.