मित्रांचे कट्टे आजकाल ओसंच पडतात...

मित्रांचे कट्टे आजकाल ओसंच पडतात..

कुणी 'orkut' वर तर कुणी 'Facebook' वर जमतात..



...प्रत्यक्ष भेटीत सगळेच बुचकळयात पडतात..

कारण सगळे विषय 'chat' वरच संपलेले असतात..



मग 'chat' वर भेटूच " याचं Promise होतं..

आणि संभाषणातून 'Sign out' के लं जातं. ..



'लाल' 'हिरव्या ' दिव्यांच्या गर्दित मग हरवायला होतं...

घट्ट पकडलेलया हातांनाही सैल सुटायला होतं..



'Available' आणि 'Busy' मध्ये

प्रत्येकाचा status घुटमळत राहतो...

आपणहून add केलेल्या मित्रपासून लपण्याकरिता

'Invisible'चा आडोसा घेतला जातो..



ताप आल्याच आजकाल आईच्या आधी 'Facebook' ला कळत..

औषध पेक्षा 'Take Care' च्या डोसेजनीच तापालाही पळायला होतं..



मनातलं सगळं 'Facebook' वर ओकायची

मैत्रीत गरजच का असावी?

नात्यांना धरून ठेवायला

'Net''ची जाळीच का असावी?



कधीतरी वाटतं पुन्हा कट्ट्यावर जमावं..

'chat' ला गप्पानी आणि 'Smile' ना हास्यानी replace करावं..



शब्दापेक्षा सोबतीचं सामर्थ्य जास्त असतं

मैतीचं खरं समाधान खंद्यावरच्या हातात असतं....



चला तर पूर्वी चे दिवस पुन्हा अनुभावुया ,

मैत्रीला technology पासून जपून ठेवुया ......

तो एक बाप असतो

शाळेपासून बापाच्या, धाकात तो राहत असतो,
कमी मार्क पडलेलं, प्रगतीपुस्तक लपवत असतो,
आईच्या पाठी लपून तो, बापाशी बोलत असतो,
डोळा चुकवून बापाचा, हुंदडायला जात असतो...


शाळा संपते, पाटी फुटते, नवं जग समोर येतं,
कॉलेज नावाच्या भुलभुलैयात, मन हरखून जात असतं,
हाती असलेले मार्क घेऊन, पायऱ्या झिजवत फिरत असतं,
बाप पाहतो स्वप्नं नवी, हे मुखडा शोधत असतं...


सुरू होतं कॉलेज नवं, दिवस भुर्रकन उडून जातात,
एटीकेटीच्या चक्रातून, वर्षं पुढे सरत जातात,
ग्रुप जमतो, दोस्ती होते, मारामाऱ्या दणाणतात,
माझा बाप ठाऊक नाही, म्हणत धमक्‍या गाजत असतात...


परीक्षा संपते, अभ्यास सरतो, डिग्री पडते हाती याच्या
नोकरी मिळवत, नोकरी टिकवत, कमावू लागतो चार दिडक्‍या,
आरामात पसरणारे बाजीराव, घोड्यावरती स्वार होतात,
नोकरीच्या बाजारात, नेमानं मोहिमा काढू लागतात...

नोकरी जमते, छोकरी सापडते, बार मग उडतो जोरात,
एकट्याचे दोघे होतात, सुखी संसार करू लागतात,
दोघांच्या अंगणात मग, बछडं तिसरं खेळू लागतं,
नव्या कोऱ्या बापाला, जुन्याचं मन कळू लागतं...


नवा कोरा बाप मग, पोरा सवे खेळू लागतो,
जुना बाप आता नव्याने आजोबाच्या कायेत शिरतो,
पोराशी खेळता खेळता दोघेही जातात भूतकाळात
एकाला दिसतो दुसरा लहान, दुसरा पाहतो गोष्ट महान...


रंगलेल्या गोष्टीत या, मग शिरतो फ्लॅश बॅक
बापाच्या भूमिकेतून, पोर पाहतो भूतकाळ
लेकरासाठी मग त्याला कळवळणारा बाप दिसतो,
त्याची लाल रेघ जो, उरात घेऊन फिरत असतो...


कडकपणाच्या आवरणाखाली, झुळझुळणारं पाणी असतं,
भल्यासाठी लेकरांच्या झगडणारं हाड असतं,
दोन घास कमी खाईल; पण पोरांना गोड देतो,
हट्टासाठी पोरांच्या ओव्हरटाईम तो मारत असतो...


डोक्‍यावरती उन्ह झेलत, सावली तो देत असतो,
दणाणत्या पावसापासून, कुटुंब आपलं जपत असतो,
घर नीट चालण्यासाठी स्वतः बाहेर फिरत असतो,
आईच्या मऊशार तळव्यामागचा, तोच राकट हात असतो...


बाप कधी रडत नाही, बाप कधी खचत नाही,
बाप कधी उतत नाही नि बाप कधी मातत नाही,
पोरं सोडतात घरटं अन्‌ शोधू लागतात क्षितिजं नवी
बाप मात्र धरून बसतो, घरट्याची प्रत्येक काडी...


पोरांच्या यशासोबत त्याचं मन हसत असतं,
अपयश पचवताना, ते आतून रडत असतं,
काही झालं, कितीही झालं, तरी कणा ताठ असतो,
खचलेल्या पोराला तोच तर उभारी देत असतो...


सारी कथा समजायला फार मोठं व्हावं लागतं,
बापाचं मन कठीण फार, चटकन हाती लागत नसतं,
आकाशाहून भव्य अन्‌ सागराची खोली असते
बाप या शब्दाची महतीच मोठी न्यारी असते...


कळत नाही बापाचं मन स्वतः बाप झाल्याशिवाय,
बापमाणूस असतो तो, बापांशिवाय कसा कळणार?
असतं न्यारंच रसायन, त्याची फोड उकलत नाही,
म्हणून तर बापावर कविता कोणी करत नाही...


करणार कशी कविता कोण, तो त्यात मावत नाही,
चार ओळीत सांगण्यासारखा बाप काही लहान नाही,
सोनचाफ्याचं फूल ते, सुगंध कुपीत ठरत नाही,
बाप नावाच्या देवाचा, थांग कधी लागत नाही...


केला खरा आज सायास, त्याला थोडं शोधण्याचा,
जमेल तेवढा सांगितला, आधार आमच्या असण्याचा
एक मात्र अगदी खरं, त्याच्याशिवाय जमत नाही,
आईमार्फत बोललं तरी, बोलल्याशिवाय राहवत नाही...


सांगतो आता शेवटचं, कान थोडा इकडे करा,
आभाळ पेलून धरण्यासाठी, आभाळाचाच श्‍वास हवा,
बाप नावाच्या पारिजातकाचं, असंच काहीसं जिणं असतं,
ते समजून घेण्यासाठी बापच असणं भाग असतं...

मिस कॉल

थांबव ग राणी
तुझ मिस कॉल देण,
मोबाइल च बिल झालय
आता ग जीव घेण,


मिस कॉल देण्याची
तुला हौस ग न्यारी,
बिल मात्र पडतय
माझ्या ग पादरी....


अलार्मच्या आधीही
येतो तुझा मिस कॉल,
माझ्याही आधी होते
माझ्या मोबाइलची सकाळ,


कॉल करायला राणी
तुला कधी जमतच नाही,
चुकून केलाच कधी तर
५ मिनिटापेक्षा जास्त बोलायच नाही,


मी कॉल केल्यावर मात्र
तुला तासनतास बोलावस वाटत,
तुझ बोलन वाढलेल पाहून
काळीज माझ फाटत (धडधडत)


तुझ हे मिस कॉल देण
आता रोजचच झालय,
माझाही तुला कॉल कारण
मग साहजिकच झालय,


पण ....
मी ही आता ठरवलय
तुला कॉल नाही करायच,
आलाच तुझा मिसकॉल
तर तुलाच परत मिसकॉल द्यायच,


तुझा कॉल येईपर्यंत
तुला मिस कॉल देत रहायच,
आणि तू कॉल केल्यानंतर
मुद्दामहुन जास्त वेळ बोलायच,


तुलाही कळू दे आता
कॉल करण्याच दु:ख,
मलाही मिळू दे मग
थोडस मिस कॉल देण्याच सुख

प्रेम म्हणझे नेमके काय ?

मला माझ्या मित्राने विचारले कि प्रेम म्हणझे नेमके काय ?
मी त्याला सागितले की,

कितीही जवळ जाणार असेल तरी गाडी सावकाश चालव आणि पोहचल्यावर फोन कर असे आईचे काळजीचे बोल म्हणजे प्रेम.

दिवाळीला स्वतःसाठी साधे कपडे न घेता मुला-मुलीसाठी त्यांच्या पसंतीचे महागातले जीन्स आणि कपडे घेणारे बाबा म्हणजे प्रेम.

कितीही मस्ती केली व रात्री लेट झाले तरी आई-बाबाना न सांगता हळूच दार उघडणारे आजी-आजोबा म्हणजे प्रेम.

कितीही वाद झाले तरी दादा जेवलास का अशी विचाणारी बहिण म्हणजे प्रेम.
पगार कितीही कमी असेल तरी दिवाळी भाऊभीजला बहिणीच्या पसंतीचे घड्याळ घेणारा भाऊ म्हणजे प्रेम.

आणि या सर्वांची काळजी घेवून स्वतःची काळजी न करता सकाळी पहाटे उठून जेवणाचा डबा बनवणारी बायको म्हणजे प्रेम

आज खुप एकट-एकट वाटतय....

आज खुप एकट-एकट वाटतय,
जणु तिला शोधावस वाटतय,
नज़रेतुन तिला बघावस वाटतय,
मनातून थोडस रडावसही वाटतय…..

चिंब पावसात भिजावस वाटतय,
तिच्या हाताला धरून नाचावस वाटतय,
ओल्या डोळ्यांनी तिला पहावस वाटतय,
पहाता-पहाता तिला सर्व काही सांगावस वाटतय…..

सर्व काही नुसत वाटतच रहातय,
नसून सुद्धा ह्या जगात, ती असल्यासारखी वाटतय,
तिच्याशिवाय मन जणु वेड होऊन रहातय,
हळव्या मनाला कुठेतरी समजवावस वाटतय…..

पहिल्या पावसाची पहिली सर...

आता नुकतीच बरसली पहिल्या पावसाची पहिली सर
तुझ्या आठवणींचा स्पर्श हळुवार जाणवला अंगभर.....

पावसात भिजलेले क्षण आज पुन्हा डोळ्यात साठले
डोळ्यातल्या आसवांनी धावत पुन्हा आठवणींना गाठले.....

पावसासवे तुझ्या आठवणीही डोळ्यात बरसत राहिल्या
पावसाच्या पाण्याबरोबर त्याही नकळत गालावर धावल्या.....

माझ्या दुखातही पाऊस आनंदाचे क्षण घेऊन कोसळला
विखुरलेल्या मनाला सावरत जुन्या आठवणीत मिसळला......

पावसाच्या सरी झेलत व्याकूळ मन भूतकाळात रमले
सुखद आठवणींना उजाळा देत मनोमनी क्षमले.....

पुन्हा एकदा हिरवळली मनात आठवणींची पाऊल वाट
पहिल्या पावसातल्या क्षणांची ओंझळ भरली काटोकाट.....

ढगांकडे पाहत मी पावसाच्या सरी झेलत राहिलो
डोळ्यातले अश्रू लपवत बेभान होऊन भिजत राहिलो.....

होती एक मैत्रिण मनाच्या थोडी जवळची

होती एक मैत्रिण मनाच्या थोडी जवळची

फोनवर माझ्याशी तासंतास बोलत बसायची

माझे PJ सुध्हा ती हसत हसत ऐकायची

तिच्या मनातल सगळच मला सांगायची

सुखांमध्ये मला नेहमीच तिची साथ होती

दुःखांमध्ये मला सावरनारा हात होती

माझ्या सोबत हसायची माझ्या सोबत रडायची

अशी होती एक मैत्रिण मनाच्या थोडी जवळची

एक दिवशी अचानक तिने मला भेटायला बोलवल

तिच्या आवाजात थोडस दडपण मला जाणवल

"लग्न ठरलय रे माझ" तिने भेटल्यावर सांगितल

"लग्नाला नक्की ये" अस आहेर माझ्याकडे मागितल

पायाखाली माझ्या जमीन राहिली न्हवती ते ऐकून

थोडावेळ स्तब्ध राहिलो आणि अश्रु टाकले मी पिउन

बिखरलेल्या ह्रुदयाच मात्र कमी होत न्हवत कंपन

खोट हास्य आणून चेहरयावर कसबस केल तिला अभिनंदन

ती गेल्यावर चुक माझी मला उलगडली होती

मीच मैत्रीची पायरी न कळत ओलांडली होती

प्रेम होत माझ तिच्यावर पण तिच्या मनातल माहित न्हवत

म्हणुन प्रेमासाठी मैत्रीचा बळी देन मनाला कधीच पटत न्हवत

नक्की मोठी चुक कोणती? तिच्यावर प्रेम करण की प्रेम व्यक्त न करण

हे माझ्या जीवनातल न उलगड़लेल कोड होत

माझ्या चुकीचे प्रायच्छित बहुदा फ़क्त तिच्या दूर गेल्याने झाल न्हवत

म्हणुनच बहुतेक ते कोड सोडवायला तीच मला पुन्हा एकदा भेटण ठरल होत

ती समोर आली पण सुरवात कुठून करायची तेच ती विसरली

तेव्हा आम्हा दोघांमध्ये जणू बोचरया शांततेची लाटच पसरली

एकमेकांबरोबरच्या प्रवासाचा FLASHBACK डोळ्यांसमोर आला होता

आणि अश्रूंचा उद्र्येक दोघांनीही कसाबसा रोखला होता

"सगळ सांगितल रे मनातल तुला, पण एकच गोष्ट सांगायची राहिली"

"खुप प्रेम केल रे तुझ्यावर आणि तुझ्या विचारण्याची नेहमीच वाट पहिली"

न राहवून तिने तिच्या ह्रुदयाच अस मौन तोडल

आणि न कळतच तिने माझ ह्रदय पुन्हा एकदा मोडल...